Son Zamanlarda Ben

Efendim son zamanlarda buraları pek ihmal ettim. Eskisi gibi ‘bakıp çıkacam’ girişimlerinde dahi bulunamıyorum.  Bir yoğunluk bir yoğunluk demek isterdim ama öyle abartılacak bir yoğunlukta yok aslında.  Hafta sonları  İstanbul da hafta içi evde Berat ile bol tantanalı akıp gidiyor zaman.  1,5 ay önce İstanbul da kursa başladım.  Git gel git gel böyle 7 haftayı geride bıraktım. Kaldı 5 hafta yanlış saymadıysam eğer. Berata annem bakıyor, halinden memnun gibi görünse de aslında hiç de memnun değil. Onu bırakıp gitmem pek dokunuyor olacak ki hafta içinde intikamını alarak,  sen misin misin beni bırakıp giden şimdi çek cezanı der gibi hırçın ve saldırgan halde davranıyor.  Hatta bu pazar akşamı gelişime hiç sevinmiş gibi görünmedi , beni yok saydı bile diyebilirim.  Sevgili eşimde sağolsun ‘tehlikeli bir durum ‘ deyince yanan yüreğime daha da odun attı.

Son zamanlarda montessori falan hepsi yalan oldu bizim evde.  Kafa yorgunluğu,  yaklaşan sınavlar  , hiç bitmeyecekmiş gibi gelen yolculuklar sanirim beni yordu. Hazır eğitici oyuncaklar alıp onlarla yetinmeye çalışıyorum.  Birde bolca resimli hikaye kitaplarından aldim. Sürekli sürekli okuyoruz.  Bir kaçını ezberledi bile.  Kitapları seviyor bu da mutlu ediyor bizleri.  Bende fırsat buldukça kitaplara gömülüyorum.  Bu hafta 3 kitap bitirdim.  Keşke vaktim çok olsada hep okusam geliyor. 

Ahh bu dersler.  Herşey zamanında güzel ve  kolaymış .  Yaş olmuş 31 , 3 yaşında bir bebe , ev ,  eş derken yoruyor hayat yahu. Hemde öyle böyle değil.   Şükürler olsun ki annem var en büyük yardımcım.  O olmasaydı halim ne olurdu düşünmek bile istemiyorum.  Berata bakıyor olması benim için ne büyük bir nimet. 

Ben daha fazla hayıflanmadan buradan ayrılayım. 
Herkese Hayırlı sağlıklı günler diliyorum.