Ramazan’da Çocuk Olmak

Benim çocukluğumda Ramazan’lar şöyle güzeldi böyle canlıydı diyemiyorum. Çünkü annem tek başınaydı. İki de küçük çocuk.  Oturduğumuz mahalle oldukça tenhaydı vs. Etraftan laf söz olur çekincesiyle çok temkinli davranırdı. Şükür ki evimiz bahçe içindeydi de ordan kurtarıyorduk.  O günlere dair hatırladığım Ramazan’lar sadece aç kalmaktı he birde unutup birşeyler yemeyi dilemekti 🙂 az dua etmezdim unutsam da birşeyler yesem diye. 

İstedim ki Berat bu zamanları güzel hatırlasın. Bizler kadar maneviyata bürünemez tabi ki ama az da olsa bu ayın özel olduğunu bilsin istedim.  İnstagramda son Zamanlarda Ramazan  hazırlıkları bolca yayınlanır oldu. Hadi tembel anne kalkta sende iki birşey yap dedim. 

Öyle birşeyler alayım telaşına düşmeden eldeki malzemelerle  yapmaya çalıştım. 

Her güne ait süpriz kutuları. İçlerinde küçük  oyuncaklar , mesaj , para çikolata gibi şeyler var. Berat’ın doğum gününde kullandığım Karton bardaklardan hazırladım.  Kağıttan kapaklar hazırlayıp yapıştırdım böylece bilemeyecekti içlerinde neler olacağını. Ama bu sabah hepsini açıp bakmış tabi afacan. 

Simli evalardan yıldızlar yapıp Berat’a astırdım. Giriş kapısınıda yıldızlar astık. Işıl Işıl oldu.  

Takvimi ise bu siteden indirdim. Daha bir çok güzel şeyler var.  Bugün için yarım gün oruç tut yazıyor ama biz tabiki uygulamadık onu. Berat için oldukça uzun bir süre. Onun yaşına göre değişiklikler yapıyorum. 

Bu arkadaşta ilk güne ait sürpriz kutusundan çıkan parmak kukla.  Aylar önce almıştım ama Berat hiç ilgilenmedi. Nedense dün akşam ilk kez görüyormuş gibi sevindi. Uzunca bir süre oynadı. Bunlardan sanırım 12 tane olacaktı. Hepsini kutulara sakladım.  Tiyatro sahnesi hazırlamayı planlıyorum.  Kuklalar tamamlanınca tiyatro oynayacağız. 

 

Bu çizelgeyi buradan indirdim. Buna benzer başka çizelgelerde var elimde ama nerden indirdiğimi bulamadım.  Bulunca onlarıda paylaşacağım. 

Neler Oluyor Bana ?

Son Zaman’larda iyi kötü bir çok şey yaşadık ailemizde. Yıllardır beklediğim Smmm ünvanına kavuştum ama tamda o dönemde ailemizin ortasına ateş gibi düşen kötü olaylardan sevinemedim bile.  

Dikişe biraz daha merak saldım. Pazardan ucuza aldığım kumaşlardan 3 etek 2 de elbise diktim.   Dikiş bloglarına taktım iyice.  dikiş dergilerimi seviyorum çocuk gibi 🙂 

Berat’la ise durumlar pek iç açıcı değil.  Oyun gruplarına götürmeye çalışıyorum fakat ortama katılmıyor.  Özellikle dışarıda ağlama krizlerine giriyor ve ne yalan söyleyeyim tahammül etmekte zorlanıyorum.   Sürekli yüzünde gülümseme olan ” bugün çok eğlendik” mesajları atan anneler  nasıl başarıyorsunuz bunu.  Kıskanıyorum sizleri ciddiyim. Sabırlı olamıyorum. Yüzüm düşüyor hemen.   O bir çocuk o bir çocuk telkinlerinde bulunuyorum kendime  devamlı. 

Birde iş bulma derdine düştüm şimdi.  Nereye başvursam “deneyimli ” eleman istiyor. Yahu ben çalışmadan nasıl deneyim sahibi olabilirim ki. 

Çok negatif yüklü post oldu. 

Evimizin küçük bahçesinde yetişen vişne ağacımızla bitiriyorum. 

Hayırlı günler.